Η εικονα

Στο κρεβάτι έχω πέσει ζαλισμένος από την συχνή σου απουσία…
Τα μάτια κλειστά μα στο μαύρο τους φόντο καρφωμένη η δικιά σου εικόνα…
Η καρδιά μου χτυπά δυνατά θέλοντας να δραπετεύσει από το χρυσό κελί που την έχω φυλακίσει για να μείνει μακριά σου…
Σφίγγω τα δόντια για να ξεφύγω από αυτή την εικόνα μα μάταια…
Όσο κυλάει η νύχτα τόσο μεγαλώνει η μοναξιά μου και μαζί η ανάγκη μου να σε έχω ξανά…
Στριφογυρνώ στο κρεβάτι και νομίζω ότι σε μυρίζω…
Καυτή νιώθω την ανάσα σου στο αυτί μου που με σαγηνεύει..
Θάνατος η θύμησή σου μα γαλήνη η ύπαρξή σου…
Μυστήριο είσαι για εμένα που δεν θέλω να καταλάβω για να μην χαθεί η μαγεία του…
Θάλασσα τα μάτια σου που μέσα στη φουρτούνα τους με παρασέρνουν στην αμαρτία…
Κόλαση η καρδιά σου γιατί δεν πρόκειται να ξαναμπώ σε αυτή, δοσμένη θαρρώ σε άλλους ουρανούς πιο λαμπερούς από τον δικό μου…
Και όμως ο δικός μου ουρανός είναι τόσο ξάστερος όσο η ατόφια αγάπη μου για σένα…

Λόγια

Μεθυσμένα λόγια ποτισμένα με φτηνό αλκοόλ και καταχρήσεις θα σου πω και αυτό το βράδυ…
Λόγια που προτιμότερο είναι να μην φτάσουν ποτέ στο προορισμό τους…
Μπερδεμένα από μίσος και αγάπη, ζαλισμένα από την απουσία σου…
Λόγια που φτιάχνουν παρανοϊκές και ακατανόητες φράσεις με μόνο σκοπό την απαλλαγή του μυαλού από αυτά…
Δίχως ουσία μα γεμάτα νόημα…
Τόσο σκοτεινά που νομίζεις ότι σε τυφλώνουν…
Τόσο μελαγχολικά που γελάς στο άκουσμά τους…
Λόγια τρελού που η λογική τον ξημέρωσε, φτιάχνοντας ένα δικό του λεξιλόγιο με κραυγές και ουρλιαχτά…
Λόγια που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις και να τους δώσεις πνοή…
Που στη σκέψη τους και μόνο μου προκαλούν φόβο για τις αντιδράσεις των γύρω μου…
Λόγια που τελικά δεν θα βγουν ποτέ από το στόμα μου, δεν θα πάρουν ποτέ ζωή…
Θα τα κρατήσω φυλακισμένα στην κόλασή μου ώστε να μην πληγώσουν κανένα άλλο..
Παρά μόνο εμένα…

Ζήσε...

Τράβηξε την σκανδάλη,
μη φοβηθείς…
Σκότωσε τους φόβους που σε κυριεύουν…
Αναγεννήσου μέσα από τη φωτιά και την στάχτη…
Σταμάτα πια να κρύβεσαι μισοκλαίγοντας
πίσω από την σκιά των ονείρων σου και ζήσε…
Ακολούθησε αυτό το πύρινο μονοπάτι που λέγετε ζωή…
Μην τρομάξεις από τις φλόγες που σε κυκλώνουν
γιατί αν δεν φτάσεις στα όριά σου ποτέ δεν θα καταλάβεις τι είσαι ικανός να κάνεις…
Ξεφορτώσου τα φτερά που σου χάρισαν και πάτα στα πόδια σου…
Άφησέ τα να καούν πλησιάζοντας τον ήλιο ως ένας άλλος Ίκαρος χωρίς τον φόβο της πτώσης…
Απομυθοποίησε την καθημερινότητα δραπετεύοντας από την ρουτίνα της,
ζώντας κάθε ανάσα της όσο καυτή και να είναι…
Χτίσε το σήμερα
χωρίς τα πρέπει του αύριο και σβήνοντας τις τύψεις του χθες…
Γεύσου τις στιγμές…
Μύρισε τον έρωτα που πλανάτε στον αέρα…
Δες τα χρώματα στον καμβά του ουρανού σου…
Άγγιξε το άπιαστο όνειρό σου και φτάσε μαζί του στην αιωνιότητα…
Ζήσε…

Και τώρα οι δυο μας

Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, απομείναμε να κοιτάζουμε την πανσέληνο θαμπωμένοι από το μυστήριό της…Που μέσα σε ένα τέλειο κύκλο κρύβει όλο το φως των ματιών σου…Που άλλοτε είναι τόσο φωτεινή σαν το χαμόγελό σου… Και άλλοτε τόσο θολή που δύσκολα διακρίνεις την ύπαρξή της… Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, μέσα σε αυτό το ειδυλλιακό τοπίο μείναμε να κάνουμε έρωτα… Τα αστέρια σου πρόσφερα για να σου δείξω την αγάπη μου…Και εσύ χωρίς να το σκεφτείς τα αγκάλιασες και τα έκρυψες…Η νύχτα έμεινε δίχως συντροφιά, έγινε πιο σκοτεινή από ποτέ… Αλλά εγώ είχα εσένα για φως μου και δεν φοβόμουν τίποτα…Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, αγκαλιασμένοι γυρεύοντας το ξημέρωμά μας…Ερωτευμένο το φεγγάρι πνίγεται στο καθημερινό του ταξίδι… Μα εμείς ατάραχοι μέσα στα χρυσά χρώματα της αυγής κάναμε όνειρα για την μέρα που μόλις γεννήθηκε…Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, συνεπαρμένοι από το ταξίδι μας μείναμε αμήχανοι να κοιτάμε ο ένας τον άλλο… Σου κρατώ τα χέρια μα σιγά σιγά χάνεσαι… Με κρατάς και εσύ μα σβήνω… Σου φωνάζω, μα πριν σου πω σ’ αγαπώ αερικό έγινες χαϊδεύοντας το κορμί μου… Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, Μοναξιά μου, δεν έχει μείνει τίποτα άλλο παρά μόνο εμείς… Χαμογέλα μου να ζήσω… Δώσ’ μου το κουράγιο που χρειάζομαι… Γέρασε το σώμα μου, μα το μυαλό μου ταξιδεύει πάντα σε εκείνες τις στιγμές… Ένα τραγούδι έμεινε να σε κρατά ζωντανή… Να μου θυμίζει ότι δεν ήμουν ποτέ μόνος… Ότι μου κράταγες το χέρι και μου ψιθύριζες γλυκά, Και τώρα οι δυο μας…

Μια φωτιά

Προσπαθώ να γαληνεύσω την ψυχή μου με κάποιο τρόπο.. Δεν είσαι εδώ… Πονάω.. Δεν είσαι εδώ και όμως υπάρχεις παντού.. Γυρνώ σε μέρη υγρά, σκοτεινά, γεμάτα καπνούς και αλκοόλ.. Μα μέσα από τους καπνούς σχηματίζεται η μορφή σου.. Πνίγω τις αναμνήσεις μου στο κρασί.. Κι όμως καθώς χάνομαι στη δίνη της μέθης μου οι αναμνήσεις γίνονται εικόνες στο μυαλό μου που στροβιλίζονται με μανία ξανά και ξανά κάνοντας με να τις ζω πάλι.. Φτηνές γυναίκες με περιτριγυρίζουν κερνώντας με ένα παγωμένο χαμόγελο και ένα ψεύτικο βλέμμα προσπαθώντας να με τυλίξουν στον ιστό τους.. Με πλησιάζουν κρύβοντας την πουτανιά τους σε μία μάσκα αγγελικά πλασμένη.. Προσπαθούν να σου κλέψουν και την τελευταία σταγόνα ανθρωπιάς που υπάρχει στην καρδιά σου.. Να σου ρουφήξουν τα αισθήματα και να τα εξαφανίσουν.. Παλεύω με τον εαυτό μου για να αντισταθώ αλλά το κρασί και τα ωραία λόγια με έχουν ζαλίσει.. Κάθομαι αβοήθητος με μόνη συντροφιά τις μπερδεμένες σκέψεις μου ταξιδεύοντας στον κόσμο της καρδιάς μου… Αναζητώντας μία ηλιαχτίδα ελπίδας στο μουντό μου ουρανό… Τα μαύρα σύννεφα της υποκρισίας έχουν καλύψει τη ζωή μου.. Βυθίζομαι στην απόγνωση ψάχνοντας το λιμάνι της ψυχής μου.. Αλλά όπως γίνεται συνήθως τα πιο πολλά λιμάνια σε αυτές τις αναζητήσεις είναι αφιλόξενα.. Έτσι και εγώ συνεχίζω παίρνοντας την ψυχή μου αγκαλιά να την κρύψω από αυτόν τον κόσμο.. Να μην τον δει και γίνει ίδια με αυτόν.. Της κλείνω τα αυτιά να μην ακούει τις σειρήνες του που καθώς εκφυλίζετε θέλει να την παρασύρει μαζί του.. Είναι τόσο άσχημο να είσαι λίγο διαφορετικός;; Δεν πρέπει να διαφέρεις.. Πρέπει να μοιάζεις με τους άλλους αλλιώς είσαι επικίνδυνος, ψεύτικος.. Έτσι και εγώ αποτραβιέμαι στη σκοτεινή γωνιά μου παρατηρώντας τον κόσμο που φορώντας το ωραιότερό του προσωπείο προσπαθεί να ξεγελάσει την ζωή.. Να δείξει ότι είναι ευτυχισμένος σε αυτή τη μίζερη καθημερινότητα που ζεί.. Καθημερινότητα που έχει εκπορνεύσει όλες σου τις σκέψεις.. Όλες σου τις στιγμές κάνοντας σε να ζεις σαν σκιά.. Περιφέρομαι ανάμεσά τους προσπαθώντας να σπάσω τη μάσκα που φοράνε και να δω τι σκέφτονται.. Και όμως εκείνη τη στιγμή με κυριεύει ο φόβος για αυτό που πρόκειται να αντικρύσω.. Δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να το κάνω.. Κάθομαι πάλι στην απομόνωσή μου.. Το σκοτάδι κρύβει τη μορφή μου και εγώ φορώντας τη δικιά μου μάσκα μπορώ να τους κοιτάζω.. Όχι φυσικά στα μάτια γιατί μπορεί να καταλάβουν την αδυναμία μου και να με ραγίσουν.. Δεν θέλω να ξέρει κανείς ότι πονάω.. Θα φορέσω το γελοίο κουστούμι της ευτυχίας και θα βγω να γιορτάσω το θάνατό μου.. Η ψυχή μου φωνάζει, τρέμει, δακρύζει.. Τα δάκρυά της κυλάνε στο πρόσωπό μου χαράζοντας το.. Αλυσοδεμένη στη φυλακή του σώματός μου σβήνει.. Μα πριν πεθάνει παραμιλά.. Φύγε μακριά μου δεν αντέχω άλλο τόσο πόνο.. Θέλω να εξαφανιστείς από τη ζωή μου.. Θέλω να ξεχάσω κάθε τι δικό σου.. Η καρδιά μου έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια κι όμως το κάθε κομμάτι χτυπά στο παλμό σου.. Ακούω το όνομά μου και γυρίζω νομίζοντας ότι με φωνάζεις.. Νιώθω την ανάγκη να πιώ απόψε.. Θέλω να ξεφύγω από τους δαίμονές μου.. Είναι συνέχεια κοντά μου παραφυλώντας μία ευάλωτη στιγμή για να με ξελογιάσουν.. Στρίβω ένα τσιγάρο για να χαθώ και κατεβάζοντας τον καπνό αναπνέω τις στιγμές μας.. Είναι τόσο καυτές που νιώθω τα σωθικά μου να φλέγονται.. Έλα να με δεις μια φωτιά έχω γίνει να φωτίζω το δρόμο σου.. Μια φωτιά να σε τυλίξω και να ακουμπώ το κορμί σου.. Μια φωτιά ήταν και ο έρωτάς μας που τα έκαψε όλα στο πέρασμά του.. Στάχτη έγιναν.. Μαζί και εγώ..

Ξεχασμένο ημερολόγιο

Ημέρα Δευτέρα
Άλλη μία μέρα ίδια με τις άλλες, η απουσία σου έχει εκμηδενίσει το χρόνο και όλα μου μοιάζουν σαν μία ευθεία γραμμή.. Δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον πλέον.. Γυρνάω στους δρόμους δίχως να ξέρω το γιατί.. Όλα είναι τόσο ανούσια.. Οι λέξεις ψεύτικες, τα βλέμματα κενά, η στάση των φίλων μου υποκριτική.. Ένα θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται μέρα με τη μέρα και θέλοντας ή μη έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο.. Δεν θέλω να συμμετάσχω άλλο σε αυτή την παρωδία.. Κλείνομαι στον εαυτό μου, είναι καλύτερα.. Είναι ο μόνος που με καταλαβαίνει πραγματικά..

Ημέρα Τρίτη
Ο πόνος μου είναι ανείπωτος, η οργή μου ξεχειλίζει.. Θέλω τόσα να σου πω και όμως δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.. Είμαι γεμάτος συναισθήματα και όμως νιώθω τόσο κενός.. Δεν με αγγίζει τίποτα.. Η ελπίδα που είχα για εμάς σιγά σιγά ξεθωριάζει μαζί με τις αναμνήσεις μας.. Προσπαθώ να σκεφτώ τις ωραίες μας στιγμές και μου μοιάζουν τόσο μακρινές… Λες και δεν τις έχω ζήσει εγώ.. Σαν να ζούσα δανεικό όνειρο..

Ημέρα Κυριακή
Νιώθω την ανάγκη να σου γράψω ξανά γιατί ξέρω ότι είσαι ο μόνος που δεν θα με προδώσει.. Μέχρι και ο εαυτός μου που μέχρι πρότινος εμπιστευόμουν με πούλησε μπλέκοντας την λογική με το συναίσθημα…Προσπαθώ να βρω μία διέξοδο στο λαβύρινθο της καρδιάς μου, μα μάταια.. Γύρω μου πόρτες ερμητικά κλειστές μου φράζουν το δρόμο προς την εξιλέωση..

Ημέρα Σάββατο
Έχω καιρό να σου γράψω μα δεν έχω κάτι νέο να σου εξομολογηθώ.. Έχω χάσει πλέον το ενδιαφέρον μου και για εσένα.. Δεν θέλω να θυμάμαι τις στιγμές που ζω.. Θα σταματήσω λοιπόν να σε κουράζω με τις μπερδεμένες σκέψεις μου.. Για άλλη μία μέρα δεν θα βγει το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα της ζωής μου.. Μα πώς να βγει; Αφού αυτή η γυναίκα ήταν το φως μου και το έχασα.. Αρχίζω να ζω στο σκοτάδι και να γίνομαι ένα με αυτό.. Οι αναμνήσεις έρχονται σαν ερινύες περικυκλώνοντας με.. Κλείνω τα μάτια και τις περιφρονώ.. Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο.. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να γλιτώσω μία και καλή από αυτές.. Και νομίζω ότι τον έχω βρει.. Μόνο έτσι θα νιώσω επιτέλους ελεύθερος.. Δεν πιστεύω ότι θα σου γράψω πάλι.. Αν συμβεί αυτό θα σημαίνει ότι για άλλη μία φορά αποδείχθηκα δειλός στη ζωή μου.. Καληνύχτα…

Ψεύτικα λόγια

Μέσα στο σκοτάδι στέκομαι ανήμπορος να αντιδράσω.. Δέσμιος των υποσχέσεων σου, των κούφιων υποσχέσεων που έδινες κατά καιρούς.. Λόγια δίχως ανταπόκριση που εγώ πίστεψα όπως ένα μικρό παιδί περιμένει καρτερικά να ακούσει το πρώτο του παραμύθι.. Έτσι και εγώ αφημένος στη μαγεία αυτού του παραμυθιού ταξιδεύω.. Ταξιδεύω ξέροντας το ψέμα που το περικλείει.. Ντυμένο με τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου.. Γεμάτο εικόνες και μουσική που μόνο η καρδιά μπορεί να δημιουργήσει.. Πινελιές από έρωτα, νότες από αγάπη.. Όλα είναι τόσο έντονα που νιώθω ότι το σώμα μου αδυνατεί να τα ακολουθήσει.. Η ψυχή μου ψάχνει τρόπο να ξεφύγει από αυτό για να εκφραστεί ελεύθερα.. Ψάχνει τρόπο να έρθει κοντά σου και να σου ψιθυρίσει τα συναισθήματα που τόσο καιρό είναι παγιδευμένα μέσα μου.. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να την ακούσεις και να την πιστέψεις.. Είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να καταλάβεις τι αισθάνομαι.. Να καταλάβεις ότι με κάνεις να νιώθω τόσο όμορφα.. Είναι ο μόνος τρόπος να σε κάνω να ζήσεις και εσύ το παραμύθι μας.. Και πού ξέρεις ίσως στο τέλος να το πιστέψεις και εσύ.. Απλά… Συνέχισε να μου το διαβάζεις και ας ξέρω το τέλος του.. Συνέχισε να μου μιλάς και ας είναι ψεύτικα τα λόγια σου.. Συνέχισε να με κοιτάς και ας με καίει το βλέμμα σου.. Συνέχισε να με αγαπάς και θα είμαι για πάντα δικός σου..