Μια φωτιά

Προσπαθώ να γαληνεύσω την ψυχή μου με κάποιο τρόπο.. Δεν είσαι εδώ… Πονάω.. Δεν είσαι εδώ και όμως υπάρχεις παντού.. Γυρνώ σε μέρη υγρά, σκοτεινά, γεμάτα καπνούς και αλκοόλ.. Μα μέσα από τους καπνούς σχηματίζεται η μορφή σου.. Πνίγω τις αναμνήσεις μου στο κρασί.. Κι όμως καθώς χάνομαι στη δίνη της μέθης μου οι αναμνήσεις γίνονται εικόνες στο μυαλό μου που στροβιλίζονται με μανία ξανά και ξανά κάνοντας με να τις ζω πάλι.. Φτηνές γυναίκες με περιτριγυρίζουν κερνώντας με ένα παγωμένο χαμόγελο και ένα ψεύτικο βλέμμα προσπαθώντας να με τυλίξουν στον ιστό τους.. Με πλησιάζουν κρύβοντας την πουτανιά τους σε μία μάσκα αγγελικά πλασμένη.. Προσπαθούν να σου κλέψουν και την τελευταία σταγόνα ανθρωπιάς που υπάρχει στην καρδιά σου.. Να σου ρουφήξουν τα αισθήματα και να τα εξαφανίσουν.. Παλεύω με τον εαυτό μου για να αντισταθώ αλλά το κρασί και τα ωραία λόγια με έχουν ζαλίσει.. Κάθομαι αβοήθητος με μόνη συντροφιά τις μπερδεμένες σκέψεις μου ταξιδεύοντας στον κόσμο της καρδιάς μου… Αναζητώντας μία ηλιαχτίδα ελπίδας στο μουντό μου ουρανό… Τα μαύρα σύννεφα της υποκρισίας έχουν καλύψει τη ζωή μου.. Βυθίζομαι στην απόγνωση ψάχνοντας το λιμάνι της ψυχής μου.. Αλλά όπως γίνεται συνήθως τα πιο πολλά λιμάνια σε αυτές τις αναζητήσεις είναι αφιλόξενα.. Έτσι και εγώ συνεχίζω παίρνοντας την ψυχή μου αγκαλιά να την κρύψω από αυτόν τον κόσμο.. Να μην τον δει και γίνει ίδια με αυτόν.. Της κλείνω τα αυτιά να μην ακούει τις σειρήνες του που καθώς εκφυλίζετε θέλει να την παρασύρει μαζί του.. Είναι τόσο άσχημο να είσαι λίγο διαφορετικός;; Δεν πρέπει να διαφέρεις.. Πρέπει να μοιάζεις με τους άλλους αλλιώς είσαι επικίνδυνος, ψεύτικος.. Έτσι και εγώ αποτραβιέμαι στη σκοτεινή γωνιά μου παρατηρώντας τον κόσμο που φορώντας το ωραιότερό του προσωπείο προσπαθεί να ξεγελάσει την ζωή.. Να δείξει ότι είναι ευτυχισμένος σε αυτή τη μίζερη καθημερινότητα που ζεί.. Καθημερινότητα που έχει εκπορνεύσει όλες σου τις σκέψεις.. Όλες σου τις στιγμές κάνοντας σε να ζεις σαν σκιά.. Περιφέρομαι ανάμεσά τους προσπαθώντας να σπάσω τη μάσκα που φοράνε και να δω τι σκέφτονται.. Και όμως εκείνη τη στιγμή με κυριεύει ο φόβος για αυτό που πρόκειται να αντικρύσω.. Δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να το κάνω.. Κάθομαι πάλι στην απομόνωσή μου.. Το σκοτάδι κρύβει τη μορφή μου και εγώ φορώντας τη δικιά μου μάσκα μπορώ να τους κοιτάζω.. Όχι φυσικά στα μάτια γιατί μπορεί να καταλάβουν την αδυναμία μου και να με ραγίσουν.. Δεν θέλω να ξέρει κανείς ότι πονάω.. Θα φορέσω το γελοίο κουστούμι της ευτυχίας και θα βγω να γιορτάσω το θάνατό μου.. Η ψυχή μου φωνάζει, τρέμει, δακρύζει.. Τα δάκρυά της κυλάνε στο πρόσωπό μου χαράζοντας το.. Αλυσοδεμένη στη φυλακή του σώματός μου σβήνει.. Μα πριν πεθάνει παραμιλά.. Φύγε μακριά μου δεν αντέχω άλλο τόσο πόνο.. Θέλω να εξαφανιστείς από τη ζωή μου.. Θέλω να ξεχάσω κάθε τι δικό σου.. Η καρδιά μου έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια κι όμως το κάθε κομμάτι χτυπά στο παλμό σου.. Ακούω το όνομά μου και γυρίζω νομίζοντας ότι με φωνάζεις.. Νιώθω την ανάγκη να πιώ απόψε.. Θέλω να ξεφύγω από τους δαίμονές μου.. Είναι συνέχεια κοντά μου παραφυλώντας μία ευάλωτη στιγμή για να με ξελογιάσουν.. Στρίβω ένα τσιγάρο για να χαθώ και κατεβάζοντας τον καπνό αναπνέω τις στιγμές μας.. Είναι τόσο καυτές που νιώθω τα σωθικά μου να φλέγονται.. Έλα να με δεις μια φωτιά έχω γίνει να φωτίζω το δρόμο σου.. Μια φωτιά να σε τυλίξω και να ακουμπώ το κορμί σου.. Μια φωτιά ήταν και ο έρωτάς μας που τα έκαψε όλα στο πέρασμά του.. Στάχτη έγιναν.. Μαζί και εγώ..

Ξεχασμένο ημερολόγιο

Ημέρα Δευτέρα
Άλλη μία μέρα ίδια με τις άλλες, η απουσία σου έχει εκμηδενίσει το χρόνο και όλα μου μοιάζουν σαν μία ευθεία γραμμή.. Δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον πλέον.. Γυρνάω στους δρόμους δίχως να ξέρω το γιατί.. Όλα είναι τόσο ανούσια.. Οι λέξεις ψεύτικες, τα βλέμματα κενά, η στάση των φίλων μου υποκριτική.. Ένα θέατρο του παραλόγου που εκτυλίσσεται μέρα με τη μέρα και θέλοντας ή μη έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο.. Δεν θέλω να συμμετάσχω άλλο σε αυτή την παρωδία.. Κλείνομαι στον εαυτό μου, είναι καλύτερα.. Είναι ο μόνος που με καταλαβαίνει πραγματικά..

Ημέρα Τρίτη
Ο πόνος μου είναι ανείπωτος, η οργή μου ξεχειλίζει.. Θέλω τόσα να σου πω και όμως δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.. Είμαι γεμάτος συναισθήματα και όμως νιώθω τόσο κενός.. Δεν με αγγίζει τίποτα.. Η ελπίδα που είχα για εμάς σιγά σιγά ξεθωριάζει μαζί με τις αναμνήσεις μας.. Προσπαθώ να σκεφτώ τις ωραίες μας στιγμές και μου μοιάζουν τόσο μακρινές… Λες και δεν τις έχω ζήσει εγώ.. Σαν να ζούσα δανεικό όνειρο..

Ημέρα Κυριακή
Νιώθω την ανάγκη να σου γράψω ξανά γιατί ξέρω ότι είσαι ο μόνος που δεν θα με προδώσει.. Μέχρι και ο εαυτός μου που μέχρι πρότινος εμπιστευόμουν με πούλησε μπλέκοντας την λογική με το συναίσθημα…Προσπαθώ να βρω μία διέξοδο στο λαβύρινθο της καρδιάς μου, μα μάταια.. Γύρω μου πόρτες ερμητικά κλειστές μου φράζουν το δρόμο προς την εξιλέωση..

Ημέρα Σάββατο
Έχω καιρό να σου γράψω μα δεν έχω κάτι νέο να σου εξομολογηθώ.. Έχω χάσει πλέον το ενδιαφέρον μου και για εσένα.. Δεν θέλω να θυμάμαι τις στιγμές που ζω.. Θα σταματήσω λοιπόν να σε κουράζω με τις μπερδεμένες σκέψεις μου.. Για άλλη μία μέρα δεν θα βγει το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα της ζωής μου.. Μα πώς να βγει; Αφού αυτή η γυναίκα ήταν το φως μου και το έχασα.. Αρχίζω να ζω στο σκοτάδι και να γίνομαι ένα με αυτό.. Οι αναμνήσεις έρχονται σαν ερινύες περικυκλώνοντας με.. Κλείνω τα μάτια και τις περιφρονώ.. Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο.. Πρέπει να βρω ένα τρόπο να γλιτώσω μία και καλή από αυτές.. Και νομίζω ότι τον έχω βρει.. Μόνο έτσι θα νιώσω επιτέλους ελεύθερος.. Δεν πιστεύω ότι θα σου γράψω πάλι.. Αν συμβεί αυτό θα σημαίνει ότι για άλλη μία φορά αποδείχθηκα δειλός στη ζωή μου.. Καληνύχτα…