Η εικονα

Στο κρεβάτι έχω πέσει ζαλισμένος από την συχνή σου απουσία…
Τα μάτια κλειστά μα στο μαύρο τους φόντο καρφωμένη η δικιά σου εικόνα…
Η καρδιά μου χτυπά δυνατά θέλοντας να δραπετεύσει από το χρυσό κελί που την έχω φυλακίσει για να μείνει μακριά σου…
Σφίγγω τα δόντια για να ξεφύγω από αυτή την εικόνα μα μάταια…
Όσο κυλάει η νύχτα τόσο μεγαλώνει η μοναξιά μου και μαζί η ανάγκη μου να σε έχω ξανά…
Στριφογυρνώ στο κρεβάτι και νομίζω ότι σε μυρίζω…
Καυτή νιώθω την ανάσα σου στο αυτί μου που με σαγηνεύει..
Θάνατος η θύμησή σου μα γαλήνη η ύπαρξή σου…
Μυστήριο είσαι για εμένα που δεν θέλω να καταλάβω για να μην χαθεί η μαγεία του…
Θάλασσα τα μάτια σου που μέσα στη φουρτούνα τους με παρασέρνουν στην αμαρτία…
Κόλαση η καρδιά σου γιατί δεν πρόκειται να ξαναμπώ σε αυτή, δοσμένη θαρρώ σε άλλους ουρανούς πιο λαμπερούς από τον δικό μου…
Και όμως ο δικός μου ουρανός είναι τόσο ξάστερος όσο η ατόφια αγάπη μου για σένα…

Λόγια

Μεθυσμένα λόγια ποτισμένα με φτηνό αλκοόλ και καταχρήσεις θα σου πω και αυτό το βράδυ…
Λόγια που προτιμότερο είναι να μην φτάσουν ποτέ στο προορισμό τους…
Μπερδεμένα από μίσος και αγάπη, ζαλισμένα από την απουσία σου…
Λόγια που φτιάχνουν παρανοϊκές και ακατανόητες φράσεις με μόνο σκοπό την απαλλαγή του μυαλού από αυτά…
Δίχως ουσία μα γεμάτα νόημα…
Τόσο σκοτεινά που νομίζεις ότι σε τυφλώνουν…
Τόσο μελαγχολικά που γελάς στο άκουσμά τους…
Λόγια τρελού που η λογική τον ξημέρωσε, φτιάχνοντας ένα δικό του λεξιλόγιο με κραυγές και ουρλιαχτά…
Λόγια που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις και να τους δώσεις πνοή…
Που στη σκέψη τους και μόνο μου προκαλούν φόβο για τις αντιδράσεις των γύρω μου…
Λόγια που τελικά δεν θα βγουν ποτέ από το στόμα μου, δεν θα πάρουν ποτέ ζωή…
Θα τα κρατήσω φυλακισμένα στην κόλασή μου ώστε να μην πληγώσουν κανένα άλλο..
Παρά μόνο εμένα…

Ζήσε...

Τράβηξε την σκανδάλη,
μη φοβηθείς…
Σκότωσε τους φόβους που σε κυριεύουν…
Αναγεννήσου μέσα από τη φωτιά και την στάχτη…
Σταμάτα πια να κρύβεσαι μισοκλαίγοντας
πίσω από την σκιά των ονείρων σου και ζήσε…
Ακολούθησε αυτό το πύρινο μονοπάτι που λέγετε ζωή…
Μην τρομάξεις από τις φλόγες που σε κυκλώνουν
γιατί αν δεν φτάσεις στα όριά σου ποτέ δεν θα καταλάβεις τι είσαι ικανός να κάνεις…
Ξεφορτώσου τα φτερά που σου χάρισαν και πάτα στα πόδια σου…
Άφησέ τα να καούν πλησιάζοντας τον ήλιο ως ένας άλλος Ίκαρος χωρίς τον φόβο της πτώσης…
Απομυθοποίησε την καθημερινότητα δραπετεύοντας από την ρουτίνα της,
ζώντας κάθε ανάσα της όσο καυτή και να είναι…
Χτίσε το σήμερα
χωρίς τα πρέπει του αύριο και σβήνοντας τις τύψεις του χθες…
Γεύσου τις στιγμές…
Μύρισε τον έρωτα που πλανάτε στον αέρα…
Δες τα χρώματα στον καμβά του ουρανού σου…
Άγγιξε το άπιαστο όνειρό σου και φτάσε μαζί του στην αιωνιότητα…
Ζήσε…

Και τώρα οι δυο μας

Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, απομείναμε να κοιτάζουμε την πανσέληνο θαμπωμένοι από το μυστήριό της…Που μέσα σε ένα τέλειο κύκλο κρύβει όλο το φως των ματιών σου…Που άλλοτε είναι τόσο φωτεινή σαν το χαμόγελό σου… Και άλλοτε τόσο θολή που δύσκολα διακρίνεις την ύπαρξή της… Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, μέσα σε αυτό το ειδυλλιακό τοπίο μείναμε να κάνουμε έρωτα… Τα αστέρια σου πρόσφερα για να σου δείξω την αγάπη μου…Και εσύ χωρίς να το σκεφτείς τα αγκάλιασες και τα έκρυψες…Η νύχτα έμεινε δίχως συντροφιά, έγινε πιο σκοτεινή από ποτέ… Αλλά εγώ είχα εσένα για φως μου και δεν φοβόμουν τίποτα…Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, αγκαλιασμένοι γυρεύοντας το ξημέρωμά μας…Ερωτευμένο το φεγγάρι πνίγεται στο καθημερινό του ταξίδι… Μα εμείς ατάραχοι μέσα στα χρυσά χρώματα της αυγής κάναμε όνειρα για την μέρα που μόλις γεννήθηκε…Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, συνεπαρμένοι από το ταξίδι μας μείναμε αμήχανοι να κοιτάμε ο ένας τον άλλο… Σου κρατώ τα χέρια μα σιγά σιγά χάνεσαι… Με κρατάς και εσύ μα σβήνω… Σου φωνάζω, μα πριν σου πω σ’ αγαπώ αερικό έγινες χαϊδεύοντας το κορμί μου… Και τώρα οι δυο μας λοιπόν, Μοναξιά μου, δεν έχει μείνει τίποτα άλλο παρά μόνο εμείς… Χαμογέλα μου να ζήσω… Δώσ’ μου το κουράγιο που χρειάζομαι… Γέρασε το σώμα μου, μα το μυαλό μου ταξιδεύει πάντα σε εκείνες τις στιγμές… Ένα τραγούδι έμεινε να σε κρατά ζωντανή… Να μου θυμίζει ότι δεν ήμουν ποτέ μόνος… Ότι μου κράταγες το χέρι και μου ψιθύριζες γλυκά, Και τώρα οι δυο μας…