Το Παραμύθι

Είναι βράδυ...Τριγυρνάς στους δρόμους φυλακισμένος από τις σκέψεις σου.. Σκέψεις που σε κάνουν να χάνεσαι στο σκοτάδι της ύπαρξής σου..Ψάχνεις λίγο φώς μα μάταια..Έχεις παραδωθεί χωρίς καν να παλέψεις.. Χωρίς μία προσπάθεια να ξεφύγεις από την παγίδα που σου έχουν στήσει τα όνειρά σου..Γύρω σου κόσμος, κόσμος απρόσωπος..Προσπαθείς να βρεις μία λέξη να τους χαρακτηρίσεις..Μα ναι σκέφτεσαι..ΚΕΝΟΣ..Αυτό είναι.. Κενός από αισθήματα, αδιάφορος για το τί υπάρχει γύρο από αυτόν..Εύχεσαι να κλέψεις λίγη από την αδιαφορία τους μα είναι αδύνατον..Το σκοτάδι σου σε κατακλύζει πάλι.. Χιλιάδες σκέψεις πέφτουν σα βροχή, Προσπαθείς να ξεπλύνεις λίγο τα όνειρά σου, να βρεις μια διέξοδο, μήπως τα ξεγελάσεις και χρωματιστούν παλι..Ακούς μία κραυγη.. Σηκώνεις το κεφάλι και αντικρύζεις μία ύπαρξη διαφορετική απο τις άλλες..Είναι τοσο φωτεινή που δύσκολα κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, μα το βλέμα σου παραμένει καρφωμένο πάνω της σαν κάτι να ελπίζεις.. Σκέφτεσαι λίγο και γελάς.. Καταλαβαίνεις οτι ήταν η ψυχή σου που σου φωνάζει..Προσπαθεί να σου δώσει κουράγιο ώστε να συνεχίσεις να ταξιδεύεις στον κόσμο των ονείρων σου.. Να σου δώσει λίγο φως στο απόλυτο σκοτάδι σου..Κοντοστέκεσαι.. Μήπως όμως ήταν άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού σου;; Δεν μπορείς πλέον να διακρίνεις καθαρά την αλήθεια από το παραμύθι..Παραμύθι που ζούσες τόσα χρόνια ευτυχισμένος..Θέλω να ξυπνήσω φωνάζεις..Ανοίγεις τα μάτια και καταλαβαίνεις οτι δεν ονειρεύεσαι, οτι όλα είναι πραγματικότητα..οτι δεν παίζουν μαζί σου τα όνειρά σου αλλά η ζωή σου είναι ενα παιχνίδι.. Τώρα βλέπεις καθαρά.. Μία είναι η λύση, να παίξεις.. Να παίξεις ενάντια στη ζωή σου και ο καλύτερος ας νικήσει...